Szczypta teorii

Bardzo lubię konkretne a szczególnie praktyczne informacje ale niekiedy przychodzi czas na garść teorii. Niemniej postaram się podać Wam kilka informacji w pigułce.

SQL (ang. Structured Query Language) to język zapytań za pomocą którego możemy komunikować się z bazą danych. Możemy tworzyć różne obiekty np. bazy danych, tabele, widoki itp. ale również wprowadzać i edytować dane w bazie danych. Cała ta komunikacja odbywa się za pomocą poleceń, które poznacie w trakcie tego kursu.

 

DML (ang. Data Manipulation Language) jest to język manipulacji danych. Służy do wykonywania operacji na danych za pomocą poleceń: SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE. W praktyce sprowadza się to do tego że za pomoca ww. poleceń „zarządzamy” danymi w bazie danych. Za pomocą polecenia SELECT „wyciągamy” dane z bazy, za pomocą INSERT „wrzucamy” dane do bazy, korzystając z polecenia UPDATE możemy zmodyfikować dane w bazie oraz za pomocą DELETE usuwamy dane z bazy.

DDL (ang. Data Definition Language) to język którego możemy definiować strukturę danych. Wykorzystujemy tutaj takie polecenia jak np.: CREATE DATABASE (jak sama nazwa wskazuje służy do tworzenia bazy danych), CREATE TABLE, ALTER TABLE, DROP TABLE (służą do zarządzania tabelami), CREATE VIEW, ALTER VIEW, DROP VIEW (służą do zarządzania widokami).

SZBD (ang. Database Management System , DBMS) to system zarządzania bazą danych. Najbardziej znane systemy do zarządzania bazami to: SQL Server, Oracle, DB2, Informix, MySQL. W dużym uproszczeniu to rozbudowana aplikacja za pomocą której komunikujesz się ze swoją bazą danych.

Baza Danych to nic innego jak zbiór danych poukładanych w określony sposób, wg. określonych reguł.

Tabel to wydzielony logicznie zbiór danych/informacji. Dane zapisane są w polach, które składają się na wiersze a te dzielone są na kolumny.

Wiersz/rekord to zestaw danych stanowiący pewną całość z reguły będący częścią większej całości (np. tabeli).

Kolumna to „składowa” tabeli. Kolumna jest z reguły atrybutem pewnego obiektu np. Tabela „pracownicy” zawierająca dane o pracownikach firmy w wierszach/rekordach będzie przechowywała dane na temat jednego pracownika a więc jego imię, nazwisko, datę urodzenia itd. Natomiast imiona, nazwiska, daty urodzenia wszystkich pracowników będą stanowiły kolumny tabeli „pracownicy”.

Klucz główny to jednoznaczny identyfikator wierszy w tabeli. Chodzi o to żeby każdy wiersz w tabeli miał jakąś unikalną wartość w skali jednej tabeli w celu jednoznacznej identyfikacji (dzięki temu możemy później jakoś się do niego odwołać, znaleźć go w gąszczu). Np. weźmy tabelę „książki” która zawiera dane o wszystkich pozycjach w księgarni. Prawie wszystkie dane mogą się powtarzać np. może być wiele książek o tym samym tytule, wiele książek może mieć tego samego autora itd. W celu jednoznacznej identyfikacji książki posiadają unikatowy numer ISBN który może spełniać rolę klucza głównego, czyli nie ma takiej możliwości aby dwie lub więcej książek posiadały ten sam numer ISBN.

Klucz obcy to najczęściej reprezentacja klucza głównego jednej tabeli w innej tabeli. Trochę zamieszałem więc posłużę się przykładem. Mamy dwie tabele „pracownicy (która posiada m.in. pola: ID, Imię, Nazwisko, Miasto_ID, itd) ” i „miasta (która posiada pola: Miasto_ID, Nazwa, KodPocztowy)”. Pole „Pracownicy.Miasto_ID” jest kluczem obcym w tabeli „Pracownicy”. W polu tym jest tylko wskaźnik na konkretny wiersz/rekord w tabeli „Miasta” gdzie zapisane są pełne dane miasta w którym mieszka dany pracownik. Na chwilę obecna nie wiem jak łatwiej to wytłumaczyć 🙂

Więzy integralności to zbiór zasad „nałożonych” na tabele dzięki którym nie można modyfikować danych w tabelach w taki sposób aby straciły spójność.

Relacje mówiąc w uproszczeniu to połączenie między tabelami. Pola w jednej tabeli przechowują wskaźniki na rekordy w drugiej tabeli. Nie chcę tutaj zanudzać ale istnieje kilka typów relacji, co będzie omówione w kolejnych wpisach.

Typy danych to opis rodzaju, struktury i zakresu wartości jakie mogą przyjmować pola w odpowiednich kolumnach w tabeli.

poprzedni | następny