Wszystkie wpisy, których autorem jest ibs_sel_nanonco

Jak ukryć swój numer telefonu na telefonie z Androidem.

Jak ukryć swój numer telefonu jak do kogoś dzwonimy (Android)?

Czasami chcemy żeby dzwoniąc do kogoś nasz numer był ukryty, tzn. żeby naszemu rozmówcy nie wyświetlał się nasz numer, tylko informacja o numerze prywatnym. Ala jak to zrobić na telefonie z systemem Android? Poniżej opis jak to zrobić krok po kroku.

1. Wchodzimy do ustawień (settings). W przeważającej większości przypadków jest to ikonka koła zębatego po wyświetleniu menu kiedy przeciągamy palcem od góry ekranu w dół.
2. Następnie szukamy opcji "Ustawienia połączeń". W zależności od marki telefonu i wersji Androida możemy tam trafić na różne sposoby. W niektórych modelach będzie to ścieżka "Ustawienia" -> "Aplikacje systemowe" -> "Telefon" -> "Ustawienia połączeń" a w innych modelach będzie to ścieżka "Ustawienia" -> sekcja "Urzędzenie" -> "Ustawienia połączeń".
3. Jeżeli już jesteśmy w opcjach "Ustawienia połączeń" to z reguly ukrywanie ID rozmówcy będzie umiejscowione albo w "Ustawieniach dodatkowych" albo będzie się to nazywało "Ustawienia zaawansowane".
4. Teraz szukamy opcji "Identyfikacja rozmówcy" lub "ID rozmówcy".
5. Po wybraniu tej opcji zobaczymy trzy opcje: "Domyślna wartość dla sieci" , "Ukryj numer" lub "Pokaż numer" i w zależności od potrzeby chwili ustawiamy się na konkretnej opcji. Skoro chcemy ukryć numer wybieramy opcję "Ukryj numer".

Ukrywanie numeru to miecz obosieczny. Musimy pamiętaj o tym, że ktoś do kogo chcemy się dodzwonić może mieć ustawione połączenia w ten sposób, że nie chce przyjmować rozmów przychodzących od numerów prywatnych/ukrytych bo bardzo często z takich numerów dzwonia gnębiący nas akwizytorzy. W takim przypadku nasze połączenie będzie automatycznie odrzucone.

 

Jak obliczyć średnie zużycie paliwa w samochodzie?

Często zastanawiacie się jak obliczyć "ile pali" mój samochód? Sprawdzenie tego nie jest zbyt trudne. W tym artykule krok po kroku opiszę całą procedurę dojścia do odpowiedzi na to pytanie.

Od czego zacząć? Na początku musimy zrobić dwie rzeczy. Pierwsza to zatankować nasz pojazd do pełna. Druga to wyzerować licznik który wskazuje aktualnie przejechane kilometry w podróży lub spisać ilość kilometrów na liczniku "głównym", który wskazuje przebieg auta od wypuszczenia pojazdu na rynek. W zależności w jakim trybie spalania chcemy mierzyć np. w trybie miejskim lub na autostradzie, powyższe czynności musimy wykonać przed jazdą samochodem w danym trybie np. Jeżeli chcemy dowiedzieć się ile spala nasze autko w trybie miejskim to wiedząc, że w tygodniu będziemy poruszali sie tylko po mieście tankujemy w np. w niedzielę wieczorkiem, resetujemy licznik (lub spisujemy "główny") i jeździmy sobie cały tydzień po mieście. Jeżeli chcemy jednak sprawdzić ile nasze auto spala na autostradzie to robimy to przed jakąś podróżą właśnie na tego typu drodze. To jak długi okres czasu będziemy testować zależy wyłącznie od Ciebie. Wiadomo, że im więcej danych, w tym przypadku im dłużej będziemy jeździć w danym trybie, tym lepiej.
OK. Skończyły się nasze pomiary, skończył się tydzień jazdy po mieście (lub dojechaliśmy do celu naszej podróży poruszając się autostradą) więc przyszedł czas na wyliczenie średniego spalania naszego auta. W tym momencie wykonujemy także dwie czynności. Tankujemy auto ponownie do pełna i  sprawdzamy ile wskazał nasz licznik podróży (lub jaka jest różnica na liczniku "głównym" jeśli wybraliśmy tą opcję).
Mamy wtedy dwie informacje:
1. Ilość zużytego paliwa przez nasze auto.
2. Ilość przejechanych kilometrów.

Teraz wystarczy nasze dane podstawić do wzoru:

(ilość_zużytego_paliwa / ilość_przejechanych_kilometrów) * 100 = średnie_spalanie_na_100km

Do obliczeń przyjmijmy jakieś przykładowe dane np.:
1. Podczas naszej podróży nasze auto spaliło 22 litry paliwa
2. Podczas naszej podróży przejechaliśmy 300 km.

podstawmy dane do wzoru

 (22 l / 300 km) * 100 = 7,33 l

W wyniku naszych obliczeń otrzymaliśmy wartość 7,33. To jest właśnie wartość średniego spalania naszego auta na 100 km. Innymi słowy nasze auto na każde 100 km (podczas naczego testu) spaliło 7,33 l paliwa.

Jak obliczyć cenę zużycia prądu przez konkretne urządzenie?

Pewnie nie raz zastanawialiście się ile kosztuje zagrzanie wody w czajniku elektrycznym, albo ile kosztuje dziennie działanie komputera lub ile kosztuje miesięczne lub roczne użytkowanie danego urządzenia? W pewnym momencie też stanąłem przed takim pytaniem i postanowiłem sam oblicz ile energii zużywają moje urządzenia w domu.

Do obliczenia kosztów użytkowania urządzeń musisz znać ilość energii którą pobiera urządzenie, która wyrażona jest w Watach (W) i czas użytkowania urządzenia. Z reguly taką informację znajdziesz na opakowaniu lub na naklejce z tyłu lub pod spodem urządzenia.

Przykład:
Dla lepszego zobrazowania obliczeń weźmy pod uwagę czajnik elektryczny o mocy 1300 W i przyjmijmy, że zagotowanie pełnego czajnika wody zajmie nam 5 minut.

Moc czajnika wyrażona jest w Watach (W) a czas zagotowania wody w minutach. Koszty energii wyrażone są w złotych (zł) za 1 kWh (kilowatogodzinę).

Co wiemy:
moc urządzenia (czajnika) = 1300 W
czas działania urządzenia = 5 minut
cena energii za 1 kWh = 0,55 zł (uśredniona cena energii w Polsce za 1 kWh w 2018 roku na podstawie danych od dostawców prądu)

Zwróć uwagę że cena energii jest wyrażona w kWh (kilowatogodzinach), moc urządzenia w Watach (W) a czas działania urządzenia w minutach. Trzeba to wszystko tak poprzeliczać żeby do siebie pasowało.

Żeby otrzymać ilość zużytych przez urządzenie kWh musimy moc urządzenia, wyrażoną w Watach (W), zamienić na kW (kilowaty) a czas w minutach zamienić na godziny i podstawić do wzoru.

moc_urzązenia * czas_działania_urządzenia = ilość_zużytych_kWh

a więc:
żeby zamienić moc urządzenia na kW musimy moc w Watach pomnożyć przez 1000. To tak jak z dystansem, 1 km to 1000 m. Tak samo z mocą 1 kW to 1000 W. Ok to już mamy.
Teraz zamieńmy czas działania urządzenia, wyrażoną w minutach, na godziny. Żeby wiedzieć ile to jest 5 minut wyrażone w godzinach musimy podzielić 5 (czas działania urządzenia) przez 60 (bo godzina ma 60 minut). Zaokrąglony wynik to 0,083 h (godzina).

możemy już podstawić nasze dane do powyższego wzoru:

moc_urzązenia * czas_działania_urządzenia = ilość_zużytych_kWh

1,3 kW * 0,083 h = 0,1079 kWh

Wynikiem powyższego równania jest zużycie energii przez czajnik w ciągu 5 minut jego działania. Wynik jest wyrażony w kWh (kilowatogodziny). Teraz żeby poznać ostateczną cenę wystarczy przemnożyć nasz wynik przez koszt 1 kWh czyli w naszym przypadku przez 0,55 zł.

0,1079 kWh * 0,55 zł = 0,05945 zł = ok. 6 groszy

Rozwiązanie naszego problemu:
Podgrzanie wody w czajniku o mocy 1300 W, przy założeniu że potrwa to 5 minut, będzie nasz kosztowało w przybliżeniu 6 groszy.

 

 

C++ kurs podstawy programowania. Pętla DO WHILE.

Pętla do … while to nic innego jak inny wariant pętli while. Różnica jest tylko taka, że pętla do … while sprawdza warunek na końcu pętli przez co musi się wykonać choćby raz mimo, że warunek nie będzie spełniony. Przykład wyświetlenia liczb od 1 do 10 za pomocą pętli do … while poniżej.

    do
    {
        cout << i << endl;
        i++;
    }
    while(i<=10);

Widzisz, że składnia się trochę różni. Na początku jest słówko do, później, pomiędzy nawiasami klamrowymi, mamy ciało pętli a dopiero na końcu słówko while i warunek. Wszystko kończymy znakiem średnika. Efekt uruchomienia powyższej pętli poniżej.
cpp c++ kurs programowania pętla do while

 


c++ kurs programowania obiektowego spis treści 

 

 

C++ kurs podstawy programowania. Pętla WHILE.

Pętla  WHILE
Drugą pętlą którą poznamy jest pętla while. Na początek zaznajomimy się ze składnią tej pętli.

    while(warunek)
    {
        // cialo petli while
        // instrukcja lub blok instrukcji
        // do wykonania gdy warunek spelniony
    }

W pętli while instrukcja (lub blok instrukcji) będzie się wykonywała tyle razy aż warunek nie będzie spełniony.  Należy pamiętać, żeby w ciele pętli należy zaprogramować taki mechanizm, żeby w jakiejś konkretnej sytuacji była możliwość zakończenia pętli w przeciwnym wypadku zapętlimy ją w nieskończoność.
Spróbujmy teraz zapisać z użyciem pętli while przykład, który oprogramowywaliśmy dla pętli for, czyli klasyczne wyświetlenie na ekranie liczb od 1 do 10.

    int i=1;
    while(i<=10)
    {
        cout << i << endl;
        i++;
    }

Na początku deklarujemy sobie zmienną i która w tym przypadku będzie potrzebna do sprawdzania warunku wyjścia z pętli. Następnie po słówku while definiujemy warunek który będzie sprawdzany przed uruchomieniem każdego obiegu pętli, czy jest spełniony. Jeżeli będzie spełniony (wartość TRUE) pętla się wykona, w przeciwnym wypadku (wartość FALSE) pętla w ogóle przestaje się wykonywać. Widzisz, że za każdym razem w pętli while wyświetlamy na ekranie wartość zmiennej i. Za każdym jednak razem jej wartość jest zwiększana o 1 poleceniem i++ . W momencie kiedy zmienna i osiągnie wartość 11 czyli warunek nie będzie już spełniony pętla przestaje się wykonywać. Jeżeli od początku warunek nie będzie spełniony pętla while nie wykona się ani razu. Efekt uruchomienia naszego kodu poniżej.
cpp c++ kurs programowania pętla while

 


c++ kurs programowania obiektowego spis treści 

 

 

C++ kurs podstawy programowania. Pętla FOR.

Pętla FOR
Jak już wspomniałem wcześniej pętle są wykorzystywane do cyklicznego wykonywania zadanego kodu. Jeżeli z góry wiemy ile razy chcemy wykonać dany zestaw instrukcji to pętla for jest idealna do tego zadania. Pętle tego typu nazywamy licznikowymi bądź iteracyjnymi, bo z reguły startujemy od jakiejś wartości początkowej, przy każdym obrocie (obiegu) pętli wartość licznika zwiększamy o jeden, do momentu kiedy pętla osiągnie górną granicę. Ale najlepiej objaśnię to na konkretnym przykładzie. Będzie to znowu klasyka gatunku, czyli wyświetlenie na ekranie liczb od 1 do 10.

    int i = 1;
    for( i; i <= 10 ; i++)
        cout << i << endl;

Przeanalizujmy teraz nasz kod. Na początku zadeklarowałem zmienną i = 1 o typie int. Będzie ona spełniała funkcję licznika dla pętli for. No i teraz sedno sprawy, czyli sama pętla. W Nawiasie po słówku for podajemy trzy argumenty. Pierwszy to warunek początkowy, czyli w naszym przypadku i. Tak jak pisałem wcześniej nasza zmienna i będzie spełniała funkcję licznika, czyli na początku licznik ustawiamy na 1. Drugi parametr to tzw. górna granica, czyli warunek dla którego pętla przestanie się wykonywać. W naszym przypadku pętla ma przestać się wykonywać kiedy wartość licznika i będzie mniejsza lub równa 10 i to mamy właśnie zapisane w drugim argumencie i <=10 . Jeżeli warunek będzie spełniony pętla się wykona, jeżeli nie to pętla stanie. W trzecim argumencie musimy powiedzieć kompilatorowi jak będzie zmieniał się nasz licznik. W naszym przypadku chcemy, żeby licznik zwiększał się o 1 przy każdym obiegu pętli, dlatego zastosowałem inkrementację zmiennej i w postaci składni i++ . To co znajduje się w następnej linii to instrukcja którą chcemy wykonać przy każdym obiegu pętli. Jeżeli tych instrukcji wyłoby więcej to umieszczamy je w nawiasach {}. My chcemy, przy każdym obiegu pętli, wyświetlić wartość licznika i. Możemy uzyskać ten efekt korzystając ze składni cout << i << endl; . Oczywiście endl na końcu oznacza, przy każdym obiegu pętli, przejście do następnej linii tak, żeby każda wartość wyświetliła się w osobnej linii. Wrzućmy nasz kod w startowy program i uruchomimy go.

#include <iostream>

using namespace std;

int main()
{
    int i = 1;
    for( i; i <= 10 ; i++)
        cout << i << endl;

    return 0;
}

Po uruchomieniu na ekranie zobaczymy.
 cpp c++ course kurs programowania pętla for loop for
Właśnie o taki efekt nam chodziło, więc program zaliczamy do działających prawidłowo. Zwróć uwagę, że pętla for sprawdza warunek przed wykonaniem kodu w pętli. Jeżeli wiec nie będzie on spełniony kod się nie wykona. Jeżeli od początku warunek nie będzie spełniony pętla for nie wykona się ani razu.

 


c++ kurs programowania obiektowego spis treści 

 

 

C++ kurs podstawy programowania. Instrukcja warunkowa switch case.

Instrukcja SWITCH…CASE
Innym pomysłem na rozwiązanie problemu obsługi warunków jest instrukcja switch…case (czasami nazywana instrukcją wielokrotnego wyboru). Poniżej definicja i zaraz zabieram się do objaśniania kodu.

switch(zmienna)
{
case wartosc_1:
    // jeżeli zmienna = wartość_1 to wykonaj kod który znajduje się tutaj
    break;
   
case wartosc_2:
    // jeżeli zmienna = wartość_2 to wykonaj kod który znajduje się tutaj
    break;
   
    //...
case wartosc_n:
    // jeżeli zmienna = wartość_n to wykonaj kod który znajduje się tutaj
    break;
   
default:
// kod który wykona się w momencie kiedy wartość zmiennej zmienna
   //     nie będzie oprogramowana w żadnym z powyższych przypadków
    break;
}

Na początku widzisz słówko switch i parametr w nawiasie. Tym parametrem jest wartość zmiennej i w zależności od tej wartości switch zachowa się tak jak to mu oprogramujemy. Po słówku case oprogramowujemy konkretne przypadki, co komputer ma zrobić w zależności od wartości zmiennej zdefiniowanej w parametrze instrukcji switch. Słówko break przerywa działanie instrukcji switch. Wykonamy teraz małe ćwiczenie napiszemy program który zapyta użytkownika o liczbę z przedziału od 1 do 5. Pobierzemy tą liczbę do zmiennej i w zależności od wybranej liczby wyświetlimy komunikat „Wpisales liczbe n, wiec wykonuje kod z czesci case:n”, gdzie pod n będziemy podstawiali liczbę podaną przez użytkownika. No to do dzieła.

#include <iostream>

using namespace std;

int main()
{
    int liczba;
    cout << "Podaj liczbe 1-5 : ";
    cin >> liczba;
    switch(liczba)
    {
    case 1: 
        cout << "Wpisales liczbe 1, wiec wykonuje kod z czesci case:1"; 
        break;
    case 2: 
        cout << "wpisales liczbe 2, wiec wykonuje kod z czesci case:2"; 
        break;
    case 3: 
        cout << "wpisales liczbe 3, wiec wykonuje kod z czesci case:3"; 
        break;
    case 4: 
        cout << "wpisales liczbe 4, wiec wykonuje kod z czesci case:4"; 
        break;
    case 5: 
        cout << "wpisales liczbe 5, wiec wykonuje kod z czesci case:5"; 
        break;
    
    }

    return 0;
}

Przetestujmy nasz program podając liczbę 2 (zrzut poniżej).

 cpp c++ loops switch
Widzimy, że wszystko poszło zgodnie z planem i wykonała się instrukcja dla wartości zmiennej liczba = 2.
A co się stanie jeżeli użytkownik podałby liczbę spoza zakresu np. 6 ? Przetestujmy.
 cpp c++ loops switch
Widzimy, że nic tragicznego się nie stało. Program „poszedł” dalej i nie wyświetlił żadnej instrukcji bo wartość 6 dla zmiennej liczba nie była oprogramowana w switch-u, więc kompilator nie wiedział co ma zrobić. Czasami jednak potrzebujemy oprogramować taką sytuację kiedy chcemy wykonać jakiś kod lub wyświetlić jakiś komunikat dla przypadku który jest inny niż oprogramowaliśmy w switch-u, jak np. u nas kiedy użytkownik podał liczbę 6. Do tego celu służy instrukcja default. Definiujemy ją identycznie jak w przypadku instrukcji case.

default:
   cout << "liczba nie z przedzialu 1-5, wiec nie wykonam zadnego kodu";
   break;

 Stosując instrukcję default mówimy kompilatorowi, że jeżeli nie znajdzie wartości z warunku oprogramowanej w instrukcji case to ma wykonać kod z części default. Dopiszmy tą część kodu do naszego programu i przetestujmy go.

#include <iostream>

using namespace std;

int main()
{
    int liczba;
    cout << "Podaj liczbe 1-5 : ";
    cin >> liczba;
    switch(liczba)
    {
    case 1:
        cout << "Wpisales liczbe 1, wiec wykonuje kod z czesci case:1";
        break;
    case 2:
        cout << "wpisales liczbe 2, wiec wykonuje kod z czesci case:2";
        break;
    case 3:
        cout << "wpisales liczbe 3, wiec wykonuje kod z czesci case:3";
        break;
    case 4:
        cout << "wpisales liczbe 4, wiec wykonuje kod z czesci case:4";
        break;
    case 5:
        cout << "wpisales liczbe 5, wiec wykonuje kod z czesci case:5";
        break;
    default:
        cout << "liczba nie z przedzialu 1-5, wiec nie wykonam zadnego kodu";
        break;
    }
    cout << endl;



    return 0;
}

Uruchamiamy program i wprowadzamy wartość 6.
 cpp c++ loops switch
Widzimy na ekranie komunikat który oprogramowaliśmy dla  warunku default, więc wszystko działa jak należy.

 


c++ kurs programowania obiektowego spis treści 

 

 

C++ kurs podstawy programowania. Instrukcja warunkowa if else.

Instrukcja IF ELSE
Pierwszą z instrukcji warunkowych jaką poznamy jest instrukcja if … else. Definicja if-a poniżej.

if(warunek)
   {    
      // jeżeli warunek jest spełniony, czyli przyjmuje wartość TRUE (prawdy)
      // to wykona się kod pomiędzy tymi klamrami
   }
else
   {
      // w przeciwnym wypadku wykona się ten kod tutaj
      // czyli warunek przyjmuje wartość FALSE (fałsz)
   }

Wróćmy do przykładu z kontrolowaniem prędkości. Jak mogłoby to wyglądać. Postarajmy się to oprogramować. Przyjmijmy, że co chwilę odczytujemy wartość z czujnika prędkości auta. Wartość z czujnika wrzucamy do zmiennej o nazwie aktualna_predkosc. Mamy też oprogramowane dwie funkcje. Pierwsza odcina dopływ paliwa i będzie miała nazwę zamknij_doplyw_paliwa(), a druga otwierająca z powrotem  dopływ paliwa o nazwie otworz_doplyw_paliwa(). Będzie nam potrzebna jeszcze jedna zmienna, nazwiemy ją dopływ_paliwa, zaraz wyjaśnię dlaczego. Nasz kod mógłby wyglądać jak poniżej.

if(aktualna_predkosc >= 200)
   {
      zamknij_doplyw_paliwa();
      doplyw_paliwa = "Z";
   }
else
   {
      // sprawdz czy doplyw zamkniety
      if(doplyw_paliwa == "Z")
         {
            otworz_doplyw_paliwa();
            doplyw_paliwa = "O";
         }
   }

Powyższy kod można przetłumaczyć tak. Jeżeli aktualna_predkosc jest większa lub równa 200, czyli moment kiedy przekroczyliśmy prędkość graniczną 200 km/h, to uruchom funkcję zamknij_doplyw_paliwa() i ustaw zmienną dopływ_paliwa na "Z" (zamknięty). W przeciwnym przypadku, czyli kiedy prędkość jest mniejsza niż 200 km/h, wykonaj kod z części else{}. Ale tutaj mamy drugiego if-a, bo jeszcze musimy sprawdzić czy aktualnie dopływ_paliwa jest zamknięty czy otwarty. Drugiego if-a możemy przetłumaczyć tak. Jeżeli dopływ_paliwa jest zamknięty (czyli nasz poprzednia prędkość była większa niż 200km/h) uruchamiamy funkcję otworz_doplyw_paliwa() i ustawiamy dopływ_paliwa na "O" (otwarty). Jeżeli dopływ_paliwa jest otwarty ("O") to nie robimy nic no bo aktualnie dopływ paliwa jest otwarty więc nie ma potrzeby uruchamiania funkcji otworz_doplyw_paliwa(). Myślę, że już rozumiesz dokładnie działanie instrukcji if… else i po co w ogóle była nam potrzebna zmienna dopływ_paliwa.
Zwróć uwagę, że używając instrukcji if nie musisz za każdym razem korzystać także z konstrukcji if…else możesz skorzystać tylko z if-a.
Jak już zauważyłeś if-y możemy zagnieżdżać, czyli definiować jednego if-a wewnątrz drugiego.
Cały kod programu mógłby wyglądać tak.

#include <iostream>

using namespace std;

void zamknij_doplyw_paliwa()
{
    cout << "Jedziesz jak wariat, zwolnij!" << endl;
    cout << "Zamykam doplyw paliwa!" << endl << endl;
}

void otworz_doplyw_paliwa()
{
    cout << "Widze, ze zwolniles!" << endl;
    cout << "Otwieram doplyw paliwa!" << endl << endl;
}
    int aktualna_predkosc;
    int i; // licznik dla for-a
    string doplyw_paliwa;

int main()
{



    for(i=0;i<=5;i++)
    {
        cout << "Z jaka predkoscia aktualnie jedziesz? : ";
        cin >> aktualna_predkosc;

        if(aktualna_predkosc >= 200)
           {
              zamknij_doplyw_paliwa();
              doplyw_paliwa = "Z";
           }
        else
           {
              // sprawdz czy doplyw zamkniety
              if(doplyw_paliwa == "Z")
                 {
                    otworz_doplyw_paliwa();
                    doplyw_paliwa = "O";
                 }
                 else
                 {
                     cout << "Jedziesz przepisowo, jedz tak dalej!" << endl << endl;
                 }

           }

    }

    cout << "Dziekujemy za skorzystanie z naszej nawigacji";

    return 0;
}


c++ kurs programowania obiektowego spis treści